..




Genç yaşınızda aklınıza takılan, kendi kendinize cevap aradığınız özgün soruyu ya da soruları nedenleriyle birlikte yazınız.


Yazar Rumuzu: yengeç5220
Eser Sıra Numarası: 180217eser40



                                                İÇİMİZDE BİR ŞEYLER VAR

   Konuş(a)madığımız şeyler var;söyleyemediğimiz,dinleyemediğimiz,görmezden geldiğimiz,anlatamadığımız,anlayamadığımız ve anlaşılamadığımız şeyler...Bazen ağlamamıza ramak kalmışken kendimizi tutmak zorunda kalıyoruz.Bazen bir kitabın aynı sayfasını tekrar tekrar okuduğumuzu farkedemiyoruz.Bazı geceler uyuyamıyoruz,bazen günün ortasındayken bile uyanamıyoruz.Bazen katlanıyoruz acılara,göz yumuyoruz haksızlıklara.Hepsi aynı gibi görünen ama hepsi ayrı ayrı çok özel olan birçok kişiyi öldürüyoruz içimizde bıkmadan,usanmadan.Bocalıyoruz,dibe vuruyoruz her gün,ölüyoruz ağır ağır,hissediyorum ruhumun çekilişini bedenimden,hiçbir şey yapamıyorum.İnsanlar böyle anlarda ne yapacaklarını bilmiyor.İnsanlara böyle anlarda ne yapacaklarını öğretsinler okullarda;anı,günü kurtarmak için hayallerinden nasıl vazgeçmek zorunda olduklarını değil.Köreltmesinler hayal gücümüzü,almasınlar elimizdeki tek ve yüce özgürlüğümüzü.Benim özgürlüğümün sizin yaşamınıza hiçbir zararı yokken neden düşmanca saldırırsınız ki ona?Anlayamıyorum.Neden sürekli kısıtlandığımızı,neden toplumdaki belirli bir kalıba uymak zorunda olduğumuzu,insanların sırf toplumun beklentilerini karşılayabilmek için;belki de dünyayı değiştirme potansiyeli olan benliklerini,en önemlisi de onları onlar yapan fikirlerini neden değiştirmeye çalışıp,acımasızca katlettiklerini anlayamıyorum.Özgürlük bu kadar ağır olmamalı,hayal etmek de bu kadar pahalı.

     Hayat nasıl yaşanır ki?Şu anda nefes alan kaç kişi yaşıyor bilmiyorum.Peki biz,evrende küçük bir nokta olan fakat kendini pohpohlamayı,yüceltmeyi pek seven insanlar,soruyorum size:GERÇEKTEN YAŞIYOR MUSUNUZ?Evet evet siz de biliyorsunuz,benliğinizdeki hapishaneyi biraz karıştırırsanız bulacaksınız aradığınız cevabı.Aslında herkesin bir hapishanesi var biliyor musunuz;içinde bir yerlerde,hayatı boyunca kişiyle var olan.Belki de bize ait en güzel,en acımasız,en kötü şey o hapishane.Orada bir devrim var;evet içimizde yatan bir devrim var ve hayallerimiz,hedeflerimiz,söyleyemediklerimiz,yarım bırakılmışlıklarımız besliyor o devrimi.Fakat dünyada çok az insan yok toplumdu,yok aileydi,yok insanlar ne söylerdi diyerek boynumuza takılan;vücudumuza,zihnimize kenetlenen o zincirlerden kurtulmayı başarıyor ve nefes almaya başlıyor ve hayalleri için mücadele ediyorBelki dünyayı değiştirebileceğine inanıyor,evet KENDİNE İNANCI var.Çünkü artık boğazını sıkan,onu nefessiz bırakan zincirlerinden kurtulmuş,kendi hapishanesinin kilitlerini çözebilmiş,kurtulabilmiş"içinden".Biz mi?Biz de işte her gün yaşadığımızı zannediyoruz nefes alarak,farkında değiliz ama yavaş yavaş öldüğümüzün.Ha bir de o zincirlerini kırabilmiş insanları tekrar bir yerlere tıkıyoruz zorla.Belki bir hapishaneye,belki deliler hastanesine,pardon"ruh ve sinir hastalıkları hastanesi"ne.Sahi ya biz neden delirmiyoruz?Aslında her an yavaş yavaş,sinsi sinsi o içimizdeki hapishane yiyiyor bizi de -ki bu delirmekten daha kötü bence- çaktırmıyoruz.Dünya da dayanamıyor artık üzerindeki bu gaflete,acıya,savaşlara,kötülüğe falan.Bu yıl hiç kar yağmadı neredeyse şehrime biliyor musunuz?Şöyle bir saat falan yağdı  galiba o da eridi gitti zaten.Dünya da toptan delirmiş durumda anlayacağınız.Küresel ısınma,iklimler...Anladı tabi o da durumu,gömüyor kendini yavaş yavaş.

    Şimdi siz buna ne dersiniz bilmiyorum ama ben kısaca ne saçmaladım(anlatmaya çalıştım) aydınlatayım,bir söz var insanların çoğu 25 yaşında ölür 75 yaşında gömülür diye, neden biliyor musunuz çünkü o bahsettiğim hapishanede tıkılıp kalıyoruz,zincirlerimizi kırmaktan,farklı olmaktan korkuyoruz.Yeni bir yol çizmektense,başkalarının çizdiği yolu takip etmek daha kolay geliyor çünkü.İşte siz öyle bir insan olmayın,ben de olmayayım artık kimse öyle olmasın lütfen,hayal edelim ve hayallerimiz için savaş-mayalım,zaten yeterince savaş var dünyada bir de biz yük olmayalım dünyaya, biz en iyisi yaşayalım hayallerimiz için en önemlisi yaşatalım hayallerimizle birilerini ki onlar da kurabilsin hayaller,o hayallerle güzelleşebilir belki dünya.Bu yıl benim hep hayal ettiğim,2-3 sene önce arkadaşlarıma söylediğimde "Nasıl olacak,o kadar basit değil o işler." diye tepki verdikleri hayalim gerçek oluyor.Ama bu hayalim için yaşarken,çabalarken hiç kimseye söylemedim bir şey.Sonra öğrendiklerinde verdikleri tepki "Neden bize söylemedin" oldu.Niye söyleyeyim,hevesimi kır,yaşama gücümü elimden al diye mi?Yani herkes bilmek zorunda değil sizi ve içinizdekileri; siz hayal kurun,inanın,yaşayın olacak ben biliyorum.Zincirlerinizi kırın,çıkın hayatınızda hiçbir önemi olmaya insanların inşa ettiği hapishaneden.Aklıma takılan silsileler işte bunlar.Karışık biraz ama en azından bir şeyleri sorgulamaya çalışıp tartarak aklımın var olduğunu gösterebiliyorum,hayal edebildiğimi ve hayallerim için yaşayabildiğimi.Siz de öyle yapın belki önümüzdeki kış kar yağar çok,kartopu oynamaktan hasta oluruz.