..




Genç yaşınızda aklınıza takılan, kendi kendinize cevap aradığınız özgün soruyu ya da soruları nedenleriyle birlikte yazınız.


Yazar Rumuzu: saudade2901
Eser Sıra Numarası: 180216eser15



                                                   TEKRAR AÇAR MISIN?

   Tek bir soru, ışıkları kapatan kim? Sadece buna kafa yorardım küçükken. Anlam veremezdim, çünkü saçma gelirdi bana. Aklıma yatmazdı hiç.

O, gökyüzündeki adam. Ben uyanmadan ışıkları açardı hep, uyumamı beklemeden de kapatırdı. Erken kalkardım bazen, onu görmek için… Ona ışıkları kapatmamasını söyleyecektim. Hiç göstermedi bana kendini, söyleyeceklerimden korkmuştu herhalde. Gerçekten de korkacağı şeyler söyleyecektim ona. Işıkları kapatınca korkuturdu beni. Onun yüzünden köpekler acı acı ulur, göz gözü görmez olurdu. Evsiz insanlar üşümeye ve üzülmeye, kimsesiz çocuklar annesini özlemeye başlardı. Bütün evren ağlardı sanki ışıklar kapanınca, herkes bir yerlerde karanlığın verdiği hüzünle kötü anılarını, geleceğini, geçmişini düşünürdü. Düşündüklerinden korkup gözlerini kapatırlardı.

Uyandıklarında ise her yer aydınlık ve güzel olurdu. Akıllarına kötü şeyler gelmezdi ki hiç! Kimsesiz çocuklar neşeyle kalkıp sokakta oyuna dalar, evsizler de doğan güneşe bakıp içlerini ısıtırlardı. Her şey ışıkla düzene girerdi sanki, ışıkları açtığı zaman seviyordum onu. Ta ki tekrar dünya karanlığa gömülene kadar… Her şey tersine dönüyordu yine. Yorulmuş ve bıkmıştım artık ondan. Neden böyle yaptığını anlamıyordum. Dünyayı ağlatmaya hakkı yoktu, çok acımasızdı ve biraz da zalim. Ama artık alışmıştım buna, en çok da düşündüklerime. Zamanla onu merak etmemeye başladım, hatta bazen unutuyordum bile… Çok üzmüştü beni, artık beni üzen şeylere aldırış etmediğimi fark ettim. İşte o gün bu gündür onu hiç merak etmedim.

Belki kötülükleri görmeyeyim diye ışıkları kapatıyordur. Kim bilir…