..




Genç yaşınızda aklınıza takılan, kendi kendinize cevap aradığınız özgün soruyu ya da soruları nedenleriyle birlikte yazınız.


Yazar Rumuzu: kuzey2816
Eser Sıra Numarası: 180217eser59

                                                    SAKİN OL KARDEŞİM


            Ne kadar dünyayı her gün kötüleyip nefret ettiğimizi söylesekte kaçırdığımız bir nokta var.İğrenç olan yer dünya değil.Merhamet kaybıyla geleceğimizi felakete sürükleyip evrenin bir ucunda ki mavi küreyi suçlayan bizleriz.Ömrümüz boyunca bir daha belki de asla görmeyeceğimiz biri bize karşı bir şey dediği an tamamıyla tüm sinir bedenimizi ele geçiriyor.Peki neden?

Gülümsemek bu kadar kolayken biz somurtmakla bize sınırlı verilen günlerimizi harcıyoruz.Şimdi "ülkemde hiç akşam haberlerini izlemiyor musun?"dediniz.Bana göre gülümsemek sadece mutlu olunduğunda yaşanmaz.Gülümsemek içinde her çeşit fikir ve duyguyu barındırabilir.Öyle anlar var ki üzgünken,pişmanken,özlerken gülüyoruz.Öylesine anlar var ki içimiz tamamıyla acı doluyken gülümsüyoruz.Biz üzgünken ağlamayı öğreniyoruz,mutluyken gülmeliyiz veya şaşkınsak gözlerimizi irice açmalıyız.Hayır,bunların hepsi bize öğretilen kalıplar.Neden bir çocuğa duyguları yaşatmak yerine öğretiyoruz?
Size de öyle mi gelir bilmem ama duygular renkler gibi bence.Pembeyi oluşturan kırmızı ve beyazdır.Beyaz şaşkınlık,kırmızı gurursa; pembe mutluluktur.Gri öfkeyse,siyah üzüntü beyaz hırs olabilir.Duygular birbirinin karışımından birikiminden oluşuyorsa verdiğimiz tepkiler neden tek kalıp olsun ki?Duygularin nasıl gösterildiğini kitaplardan öğrenip ezberleyen bu çocuklar çevresiyle birlikte öfkeyi benimsiyor.Çocuklar aynadaki yansımalarından çok bu insanlara güveniyor.Duyguları ezberleyen çocukları kandırmak ruhlarına ve beyinlerine öfkeyı ve nefreti işlemek de bi o kadar kolay.Sonrasında kocaman bir zincir oluşuyor.Hisler etkili,karşıya geçirmek ve paylaşmak için var.Öfke de böyle yayılıyor.İnsanlığı,her gün tabutlara koyup öldüğünü söylediğimiz bu olguyu nefret ve öfke ele geçiriyor.O küçücük ögretilen şey yanlış beyinlerde oyuncak oluyor ve dünya daha da kirleniyor.Sadece bunlarla yetinmiyoruz.Aç kalıyoruz ya da koca koca sofralarda karnımızı doyuruyoruz,ölüyoruz ya da izliyoruz,çığlık atmasını öğrendik aslında  ama susuyoruz.Toprak da sağolsun kana doymuyor her gün can veriyoruz.Hayvanları tekmelemekten de zevk alıyoruz.Aslında her şeyden haberimiz var ama atçılık oynamayı seviyoruz.Gençliğim boyunca kendime sorduğum sorudur "insanlar neden bu kadar kızgın?"Bu sorunun az buçuk cevabını da anlattım dilim döndüğünce.

Sonuç olarak sevgi öfke kadar gerçek ve o iğrenç sıfatlarla her gün suçladığımız dünyayı değiştirebilecek kadar güçlü