..




Genç yaşınızda aklınıza takılan, kendi kendinize cevap aradığınız özgün soruyu ya da soruları nedenleriyle birlikte yazınız.


Yazar Rumuzu: kadraj7373
Eser Sıra Numarası: 180215eser13


                                                                           HANGİ MAVİ?

   Duruyor mu gök kubbe hala orda? Orda mı hayallerin, ümitlerin? Bakabiliyor musun o sonsuz maviliğe? Hala bir mucize bekliyor musun o belli olmayan gökyüzünden? Takip kulaklığını hayaller kurabiliyor musun eskisi gibi? Her şeyi bir kenara bırakıp hala bir mavilik var mı yüreğinde? Bunca şairin yazdığı mavilik için bende bir kaç bir şeyler karalayabilir miyim? Yeni bir ton katabilir miyim kendime ait? Her baktığımda yeniden yaşamaya ümit ettirecek şeyler bulabilir miyim? Nereden başlamalıyım? Önce bir yaşama nedeni mi bulmalıyım? Yoksa yeni bir mavinin tonunu mu bulmalıyım? Yoksa her şeyi siyaha boyayıp da mı yeni şeyler keşfetmeliyim? Bir yerden başlamalıyım ama nereden? Belki de en önce cevaplamam gereken ilk soruya cevap bulmalıyım? Ben kimim? Ne için yaşıyorum? Toplumun istediği gibi yaşayan birisi mi? Yoksa kendi istekleri çerçevesinde yaşayan biri mi? Ya da soru işaretleri bitmeyen, üç noktalı cümlelerin devamını getiremeyen birisi mi? Ben neydim? Bir gariplik, bir belirsizlik bir hiçlik vardı. Bir hiçlik uğruna kaybolup giden birisi belki de. Kaybolmak! Varsın ve belli belirsiz bir şekilde kayboluyorsun. O içimdeki maviliği de kaybediyordum bu gidişle. Kendimde yokken neyi kaybediyordum? Maviliği mi? Kaybolan bir şeyler vardı ama neydi? Ayırt etmesi fena şekilde kafa yoruyordu. Mavilik! Her şeyin cevabı, sorunun kendisi…

           Bu sonsuz mavilik varsa bu toprak, bu su. Her şey olabilirdi.Yeni bir mavi yeni bir gökyüzü yeni bir ben.Kendi özü olan bir ben.Olur muydu? Neden olmasın ki? Her şey mümkünken. Bu yazma isteğim varken. Bütün siyahlardan sıyrılıp o maviliĝe bürünebiliyorken. Daha noktayı koymamışken. Bütün mümkünlerin kıyısındayken. Neden olmasın? Nerde o sonsuz mavilikteki meridyenler? Bulamıyorum yolu. Onlar ulaştırmıyor muydu bizi uzak hayatlara. Neredeler? Onlar da mı tam lazım olmuşken kaybolmuşlardı?   Kesinlikle kaybolmuş olmalılar. Yine kendi maviliğimde, h bilinmeyen bir maviliĝe yolculuk edecektim.

Nasıl olacaktı hiç bilmiyorum. İyi mi ediyordum yoksa kötü mü? Bilemiyordum ki. Ama kaybolmak ruha iyi geliyordu.En azından uzaklaşıyordun canını sıkan şeylerden.Mavilik bulacaktık.Sonu iyi olurdu herhalde.Yaşayacaktık sonuçta.Yeni bir mavinin tonu ruhumu heyecanlandırıyordu.Ait olacaktık nasıl heyecanlandırmasın! Cevaplar, soru işaretleri, üç noktalar hepsinin sonu gelecekti. Cevabı bulacaktık. Ya da yine bulamayacaktık. Tekrar aramaya çıkacaktık. Tekrardan başlayacaktık. Peki bunu yapabilecek gücü bulabilir miydim?

Ne garip degil mi? Sana ait değil ama sahipleniyorsun. Ama iyi olan tarafı ne biliyormusun? “Tapusu yok gökyüzünün” istediğin an senindir. Kayıp giden yıldızlar, umutlar, mavi hayaller, siyah gerçekler.Her şeyi kendi kadrajına sığdırdıĝın kadar.Yüreğindeki mavilik kadarsın. Ciğerlerine hapsettiĝin gökyüzü kadarsın. Asıl bulmaya çalıştığın mavisin. Tamamlayamadığın cümlelersin. Kendini kendinde arayansın.Kendini şiirlerle tamamlamaya çalıştığınsın.Uzun bir yolculukta cam kenarından kalkmak istemediğin yerdesin. İnsen yolculuk bitecek. Kalksan başkaları oturacak yerine. 
Her şeyi bir kenara bırakıp, kulaklığı takıp dünyana daldığında mavilikte kaybolmak. Bütün renklere değerdi.

 Değer miydi bu kadar uğraşmak bir kereliğine gelmişken dünyaya? Değer miydi maviliklerde kaybolmaya? Sorularla yaşamaya? Sonuçta bir kereliğine gelmiştik. Değmeliydi. Bulmalıydım kendimi bulmalıydım. Yoksa hiç gelmemiş gibi olacaktık. Hiç yaşamamış gibi olmak düşümcesi bile damarlarımda ki kanı bile rahatsız ediyordu.                                                                                   
              
     Belki de bu yazdıklarım boşunadır. Boşunadır bu yazma isteğim. Boşunadır yaşama isteğim. Bilemiyorum emin değilim. Belki de bu koltuktan kalkma isteğim; yeni şeyler keşfetme, Dünyanın dört bir yanına gitme isteğim. Hepsi de bu maviliğin eseridir. Bundan da emin değilim. Bu gün varız, yaşıyoruz.... O zaman hala bir mavilik bulabilirim yüreğimde.        


önceki eser / sonraki eser