..




Genç yaşınızda aklınıza takılan, kendi kendinize cevap aradığınız özgün soruyu ya da soruları nedenleriyle birlikte yazınız.


Yazar Rumuzu: çeçi6363
Eser Sıra Numarası: 180217eser48



                                                 YETİŞEBİLECEK MİYİM?

    Uyandım. Şehrin kalabalık gürültüsü henüz uyanmamış. Fakat yetişmem lazım. Bir yere yetişmem lazım. Ama hatırlayamıyorum. Neresiydi, neresiydi ahh. Tamam anne geliyorum. Ama nereye? Geldim ,geldim. Bağcığımı bile bağlayamadan çıkıyorum. Annem arabayı sürecek kişi olmasına rağmen arkada olduğu için sinirleniyorum. Biraz daha yavaş gelirse geç kalacağım. Tanrım ama nereye yetişmeye çalışıyorum. 

İşte durağa sonunda geldim. Zamandan tasarruf için merdivenlerde insanlarla kıyasıya yarışırken bir taraftan da akbilimi çıkarıyorum. Nereye koydum bu kartı! Bulamıyorum. Ah! İşte birine çarptım. Kadın düştü. Durmadım. Belki de canı yanmıştır. Çoktan arkamda kaldı bile. Yardıma ihtiyacı olabilir. Dönmedim. Geç  kalıyorum. İşte duraktan önce son çıkış. Burayı 1 dakika içinde geçebilirsem yetişebilirim sanırım. Ama saat kaçta olmam gerekiyor orada? Bir köpek yerde yatıyor. Yanından öylece geçip gidiyorum. Giderken gözüme yaraları takılıyor. Belki de ölüyordur. Yardım etmeliyim. Ama geç kalıyorum. Hangisi daha önemli? Ah işte şu gişe boşaldı. Koşuyorum ve kimseyi önüme almadan saniyeler içerisinde yarış alanına giriyorum. Buradan sonrası gerçekten kıran kırana geçiyor.

Elinde kahvesi ve poğaçasıyla bir kadın görüyorum. Çantasını tutmaya çalışırken beni görmüyor ve işte hazin son … Üzerime bir bardak kahve boşalıyor. Elim yanıyor. Dayanamıyorum. Ama geç kalıyorum. Acaba gittiğim yerde elim için bir krem var mıdır? İşte sonunda otobüse bindim. Yarışmaya küçük bir ara. Yarım kalmış uykumu burada tamamlıyorum. 

Olamaz. Durağı kaçırmışım. Biri bana gülüyor. Ama neden? Komik olan ne? Onunla gülemediğim için mi sinirleniyorum? Sahi gülmeyeli ne kadar oldu? Bir an duraksıyorum. O sırada rakiplerimden biri bana çarpıyor. Tabi ya, geç kalıyorum!
Sanırım artık geldim. İleride bir bina var. Anladım orası yetişmeye çalıştığım yer. Siyah bir yer ama olsun. Şu an önemli olan yetişmem gerektiği. Çirkin bir görüntüsü var ama ne fark eder.

İşte rakiplerim bana yetişmeye başladı. Peki, ben neden yetişmeye çalışıyorum? Orada ne var? 

Bunları düşünürken durduğumun farkında değilim. Bir kız. Küçük bir kız. Elimi tuttuğunu bile fark etmedim. Ablasını bulamadığını söylüyor. Arayamayacağımı geç kaldığımı söylüyorum. Ağlamaya başlıyor. Dayanamıyorum. Tanrım geç kalıyorum! Bırak beni! Gözleri ne kadar tanıdık? Tanıyor muyum acaba? Kolumu kurtarmaya çalışırken ablasının kim olduğunu soruyorum. Gülüyor. Bu da ne demek şimdi?! Ah kızım delirdin bari beni bırak, yetişmeliyim! Git gide sinirleniyorum. Küçük kız uzun zamandır beklediğini söylüyor. Evine gitmesini söylüyorum ve koşmaya başlıyorum. Peşimden geliyor.
Öksürmeye başlıyorum biraz sonra krize giriyorum. Peki, biraz durmalıyım sanırım. İşte küçük kızla birlikte yere çöküyoruz. İkimiz de nefes nefese .Küçük kız ağlıyor. Neden ama? Onu kim bu kadar bekletmiş olabilir. Ona neden bu kadar beklediğini soruyorum. Küçük kız artık çok tanıdık. Ama hala kim olduğunu çıkaramıyorum. Kız ağlayarak söz verdiğini mutlaka geleceğini söylüyor. Kız umutsuz. Tanrım bu kız çok tanıdık. Hala öksürüyorum. Boğazlarım acımaya başladı. Kız geç kaldığını, geç kaldığımı söylüyor. 

İşte , hatırladım. Bu küçük kız benim! Ama nasıl? Soramıyorum. Artık nefes alamıyorum. Hatırlıyorum. Uyumadan önceydi. Aynadaki umut dolu gözlerle bana bakan o küçük kıza beni beklemesini söylemiştim. Onu mutlu edeceğimi , her zaman güldüreceğimi söylemiştim. Ama yetişemedim. Oysaki çok uğraşmıştım. Başaramadım. Bir anda kendimi odamda buluyorum. Hala öksürüyorum. Aynanın içinde bu kez kendim var. Her yerim kana bulanmış. Çok geçmeden yığılıyorum. Gözlerimi kapattığımda artık zamanın hiçbir değeri kalmamıştı. Yıllardır sorduğum fakat bir an olsun cevabını bulamadığım soru artık cevaplanmıştı. Geç kalmıştım.


önceki eser / sonraki eser