..




Genç yaşınızda aklınıza takılan, kendi kendinize cevap aradığınız özgün soruyu ya da soruları nedenleriyle birlikte yazınız.


Yazar Rumuzu: beyazbulut0000
Eser Sıra Numarası: 180216eser03


                                                                    Özel Miyim?

      Küçükken her çocuk gibi özelim zannederdim. Beni özel kılan birtakım güçlerimin olduğunu, bir gün bu güçlerin açığa çıkacağını zannedip o günün geleceği zamanı sabırsızlıkla bekliyordum. O gün herkes bana hayran olacaktı. O halime kıyasla daha büyüğüm şimdi, peki ne oldu dersiniz? O güçleri buldum mu?

   Hayır. Beni üzen bir şey öğrendim ama… Dünyadaki tek insan ben değilmişim. Kafanız karışmasın, o zaman da pekâlâ biliyordum dünyadaki tek insanın ben olmadığını ama bunu gerçek anlamda fark edişim pek de uzak bir zaman değil. Oturduğum apartmanda hayalleri olan tek insanın ben olmadığımı fark ettim, okuduğum okulda hayallerine tutkuyla bağlı olan bir tek ben değildim. Yaşadığım şehirde hayalleri için çabalayan, yaşadığım ülkede, yaşadığım dünyada hayalleri için ölebilmeyi göze alan tek insan değildim. İşte bunu anlayınca küçüldüm ben. Dünyadaki herhangi bir ülkenin içinde, herhangi bir şehrin içinde, herhangi bir apartmanda yaşayan herhangi bir insandım. Özel değildim. Bazen bu düşünceler aklıma gelince önemsiz olduğumu düşünen o yanım bana evrenle ilgili belgeseller izlettirir. Dünyanın diğer gezegenlerle karşılaştırılınca, evrenin içinde ne kadar küçük olduğunu, hatta kağıda çizdiğimiz küçük bir noktadan bile küçük olduğumuzu izlerim. Hayaller kurarım. Uzaylıların dünyaya gelip bizi izleyişini düşünürüm bazen. En basitinden eğlenceli bulduğumuz şovları izlediklerini düşünürüm. Herkesin ben daha eğlenceliyim, daha zekiyim, daha kültürlüyüm, daha ünlüyüm, daha güzelim yarışı yaptığını gören uzaylılar muhtemelen ne kadar küçük ve önemsiz olduğumuza bakar ve kendi küçük dünyamızı ne kadar büyük ve önemli sandığımıza gülerlerdi. 

    Peki bu mantıkla bir topluluk ne kadar büyürse o kadar önemsizleşir miydi? İnsanların elinden özel olma ihtimali sırf çok fazla olduğumuz için alınmış mıydı? Ya imrendiğimiz, hayran olduğumuz, başarılı bulduğumuz insanlar? Mesela, sanat yapanlar, bilim yapanlar? Onlar da bizim gibi, bir insandı. Bu onları sıradan mı yapardı? 

   İşte buna iki yanıt var. İlkinin cevabı evet. Onlar da bizim gibi sıradan insanlar ve kıskançlıkları, kötülükleri, üzüntüleri var. Bizi onlardan ayıran hiçbir şey yok. Hatta özel diye bir şey yok. Bu algıyı kendimiz yaratıyoruz. 

    İkinci cevap ise hayır oluyor. Küçük olmaları, her insan gibi duyguları olması onları sıradan yapmıyor. Aslında bakarsanız bu cevap kimseyi sıradan yapmıyor. Bu cevap herkesin özel olduğunu savunuyor. Hatta küçüldükçe önemsizleşme düşüncesinin bir saçmalık olduğunu savunuyor. İnsan vücudundaki küçük hücreler olarak yaklaşırsak kendimize, daha kolay benimseriz bu cevabı. Belki küçük, küçücükler ama o küçüklükler olmasa tam olmaz, yeterince iyi olmayız. Belki de aramızdaki bu bağlantıdır bizi özel yapan. Belki de birbirimizi tamamladığımız için, hepimiz özeliz.